مهم تویی که بخوانی نوشته های مرا

گاهی آدم باید برگردد به خودش. خاصه، وقتی که احساس دلتنگی و ناامیدی می کند.

 

باید با خودش فکر کند که دنبال چه بوده؟ هدفش چیست؟ اصولش کدامند؟

امشب به یاد آن جمله بالای بهشت دل افتادم. "من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی ..."

باید یادم باشد که روزگاری به نسیم حضور عابر ناشناسی دل خوش بوده ام به قول سهیل محمودی 

من به یک گلدان خالی دلخوشم ...

حال، چه غم که در شهر آجرهای سرخ دیوارها بیشتر از انسان ها با تو حرف می زنند. چه غم که پرنده ای نیست که بر شاخه هایت بنشیند و شیشه آوازهای تردش را پیش تو بگذارد.

مهم تویی که بخوانی نوشته های مرا

/ 0 نظر / 53 بازدید