مردی در تبعید ابدی (۱)

ای محمد یگانه‌ی من مومنانه و سرسختانه به سوی آنچه که طالب آنی و از اعماق قلبت معتقدی که حق است برو و بدان که به آن خواهی رسید. با صدای رسا –بی ترس از عواقب خوف انگیزش آنچه را که باور داری حق است بگو و هرگز راه خویش را که آن را درست می دانی به خاطر حفظ جایگاه و احتساب مصالح کج مکن

ای محمد! آنقدر تند و بدخوی مباش که مردمان گمان برند به جای پرچم داری حق و حقیقت، زخم می زنی و زهر می‌پاشی و زور می‌گویی. بدان که می شود انسان به راه خود برود و در این راه سنگ به سوی آنان که به راه او نمی‌روند نپراند و قلبهایشان را به درد نیاورد

می شود حرفی خلاف آنچه دیگران به غلط می گویند گفت اما آنگونه به ملاطفت و صبوری و افتادگی که دیگران بپذیرند که حرف حرف خود ایشان است – به تعبیری- نه آنکه برانگیخته شوند و به مقابله برخیزند..
 ای محمد! آن دانشی که خداوند به تو می بخشد تا در اختیار همگان بگذاری مطلقا متعلق به تو نیست، از آن همگان است و ملک عام و امانت خاص.

توصیه های مادر ملاصدرا به او در هنگام کوچ از شیراز
برگرفته از کتاب مردی در تبعید ابدی٬ نوشته‌ی نادر ابراهیمی

/ 3 نظر / 14 بازدید
mamad

سلام شبيه نامه‌ی چارلی چاپلين به دخترشه!‌ نکنه مطلب کم آوردی،‌ اين رو از خودت نوشتی!!‌؟)

ehsan

تعجب من از اينه که ما بزرگترين معلمان اخلاق و بهترين متون اخلاقی رو داريم ولی بازم بی اخلاق ترين موجودات روی زمينيم.... موفق باشيد

سیزده بدر

شريعتی در دعايی در همين مظمون می گويد خدايا مگذار ايمانم به خاندان پيامبر باعث شود حقيقت را ضبح شرعی بکنم