بر ساحل اقیانوس - بخش آخر

محله‌ی وست وود:وست وود محله‌ی ایرانی هاست یا دقیق تر بگویم محله‌ای که در آن مغازه های ایرانی بسیاری پیدا می‌شود مثل : کتابفروشی، رستوران، کله‌پاچه فروشی٬ شیرینی فروشی و ... شهر لس آنجلس به تنوع قومی مشهور است و بزرگترین جامعه‌ی ایرانیان خارج از کشور در آنجا شکل گرفته است. اینطور نیست که همه‌ی ایرانی ها لس آنجلس خواننده یا هنرپیشه یا مرتجع و سلطنت طلب و شعبون بی مخ باشند بلکه در میان آنها آدمهای اندیشمند٬ نخبه و محققی وجود دارد که به ایران بسیار علاقه دارند و سعی می‌کنند بابرپایی مراسم هنری و فرهنگی آداب و رسوم ایرانی را زنده نگه دارند.

دانشگاه UCLA:
دانشگاه  در سال ۱۹۱۹ تاسیس شده و یکی از معتبرترین دانشگاههای دولتی آمریکاست که هرساله چندین برابر ظرفیت متقاضی دارد. دوره های دکترای این دانشگاه جز برترین دوره ها محسوب می‌شوند و ظاهرا دانشگاه UCLA از نظر تحقیقات و انتشار مقالات بعد از دانشگاه جان هاپکینز دومین دانشگاه آمریکا به شمار می‌رود. حداقل در رشته‌ی مهندسی برق من شهادت می‌دهم که از برکلی و استانفورد و ام آی تی فعال تر هستند و کارهای به درد بخور  انجام می‌دهند. تیمهای ورزشی UCLA هم بسیار معروف و محبوب هستند. پردیس دانشگاه در شمال محله‌ی وست وود و جنوب خیابان غروب واقع شده. پارک کردن ماشین در دانشگاه مکافات است به خصوص اگر در روز جشن فارغ التحصیلی به آنجا سر بزنید! دانشگاه ساختمانهای زیبایی دارد که رنگ آجرهای آن قرمز است که اندکی از آجرهای دانشگاه شریف و استانفورد روشن تر هستند. سبک معماری ساختمانها در این ۴ دانشگاهی که در این سفر دیدم یا مدرن است یا ترکیبی است از معماری کلیسا و قلعه هّای اروپایی 
داشتم با خودم فکر می کردم چرا در معماری دانشگاههای ایران هیچ نشانی از سنت و تاریخ نیست و همه‌ی ساختمانها یک مکعب مستطیل بیقواره اند؟ به یاد همان جمله‌ی معروف افتادم که مظفر االدین شاه در فیلم کمال الملک گفت...

مرکز گتی:مرکز گتی یک باغ-موزه‌ی بسیار تمیز است که در اصل کلکسیون شخصی آقای گتی بوده و ارزش آن بیش از۳ ملیارد دلار است. اگر به لس آنجلس رفتید حتما اینجا راببینید. من آدمهایی دیدم که ۲۵ سال بود در این شهر بودند و این موزه را ندیده بودند. بازدید از موزه رایگان است و اگر ماشین داشته باشید باید ۷ دلار برای پارکینگ بپردازید بعد قطارهای خودکار شما را به بالای تپه ای می برند که ۴ ساختمان موزه در آنجاست. آثاری همچون مجسمه، نقاشی، سفال، آبگینه با قدمتی از ۱۵۰ سال قبل از میلاد مسیح تا قرن ۱۹ در این موزه وجود دارد. تابلویی از ونسان ونگوگ هم در این موزه هست: تابلوی گلهای بنفشه

خوردن آش ماست(۱):شب به منزل یک خانواده‌ی شیرازی رفتیم با اینکه همسفر ما خودش  شیرازی -آمریکایی بود اما یکسال بیشتر سعادت زندگی در این شهر را نداشته در عوض این خانواده ی محترم حسابی شیرازی بودند و جای شما خالی ! آمو نمی دونی  یی آش ماسی درس کرده بودن که جیگرم حال اومد ایقد خوردم که کمم پکید(۲). کاکو دسٌت طلا!

ساحل ونیس:ونیس (ونیز) و سانتامونیکا در ۱۴ کیلومتری مرکز لس آنجلس قرار دارند و جزء مناطق دیدنی و زنده ی کالیفرنیا محسوب می‌شوند که برنامه های سرگرمی و هنری زیادی در آنجا برگزار می‌شود. یک پیاده روی بسیار طولانی موازی با اقیانوس ساخته‌اند و یک مسیر دوچرخه سواری. اگر دلتان بخواهد می‌توانید کفشهایتان را در بیاورید و روی ماسه های داغ قدم بزنید. یک اسکله‌ی ماهیگیری هم درآنجا وجود دارد که نمای زیبایی از اقیانوس را در پیش چشمانتان به تصویر می‌کشد. هفتاد و دو ملت را در آنجا می‌بینید که مشغولند ...

فرودگاه لس آنجلس و پایان سفر:
من از طراحی فرودگاه لس آنجلس بسیار خوشم آمد. فرودگاه ۶ ترمینال دارد و آن را به شکل U ساخته اند طوریکه برای رفتن از یک ترمینال به ترمیتال دیگر کمترین زمان صرف شود. یک فرستنده ی رادیویی هم اطراف فرودگاه را پوشش می‌دهد که برنامه‌ی شرکتهای هواپیمایی را اعلام می‌کند. من برای اعلام خروج به ترمینال ۴ (تام برادلی) رفتم و بعد از ترمینال ۲ به تورنتو پرواز کردم زمان پرواز ۴ساعت و نیم بود که با احتساب اختلاف زمان ۳ ساعته ۷ ساعت و نیم طول کشید.
به این ترتیب در روز ۳شنبه ۲۰ ماه ژوئن سفر ۱۲ روزه ی من به سواحل غربی آمریکا به پایان رسید. سفری علمی - تفریحی پر از خاطرات شیرین . از سیاتل تا لس آنجلس، از کوه تا اقیانوس ،از برف تا آفتاب، از غذاهای تند هندی و تایلندی تا آش ماست!

استادی داشتیم که می گفت دنیای گرداگرد ما بسیار کوچک است، تنها چیزی که می تواند این دنیای کوچک را بزرگ کند سفر است و برای کسی که سازوبرگ سفر ندارد مطالعه... هر سفر آغاز یک تحول است چراکه تو را از موقعیت و مکانی که هستی جدا می‌کند و به فضای دیگری می برد که مختصات تو در آن تعریف شده نیست. سفر به تو امکان می‌دهد که خودت را بهتر بشناسی و داشته ها و نداشته های خودت را با داشته های دیگران مقایسه کنی. برای کسی که از شرق متمدن می‌آید دیدار غرب متجدد، هم می‌تواند فریبنده باشد و هم آموزنده اما این روح شرقی به غرب هم که می‌رود دنبال چیز دیگریست، نه شرکت مایکروسافت نه دانشگاه استانفورد نه پل طلایی  نه هالیوود... این روح شرقی می‌خواهد سر بر دامن اقیانوس بگذارد و تنهایی‌اش را زمزمه کند شاید این اقیانوس آرام همدمی باشد که آرامش گمشده‌اش را به او بازگرداند. این مرد شرقی هنوز حرفهای ناگفته‌ی بسیاری دارد  همین مردی که آواز می‌خواند بر ساحل اقیانوس.

******************************************************

پی نوشت:

۱- آش ماست یک غذای معروف شیرازی است که با لپه٬ گوشت نرم شده٬  ماست و شوید درست می‌کنند. شیراز‌ی ها آش های زیادی دارند مثل آش سبزی٬ آش کارده٬ آش قلم

۲- komom pokid به لهجه‌ی شیرازی یعنی معده‌ام انباشته گردید!

/ 11 نظر / 12 بازدید
نمایش نظرات قبلی
همسفر

دلم که می گيرد می گويم کاش دوباره سفر می رفتيم. بسيار سفر بايد تا پخته شود خامي. البته يکی از مهم ترين نکات سفر کسی هست که همراه انسان هست و من هم بيشتر از آن لذت بردم. شوق سفر را همسفر در انسان مضاعف می کند. مخصوصا از آن سفر ها دل را می زنیم به دریا. فکر کنم اتفاق آخر سفرمان به نتيجه ننشست و بايد يک سفر ديگر با هم برويم! اين بار به کجا؟ سنت پيغمبر چقدر ناز و عدا دارد...

rooholah

Salam Mohamad jan. man orkut ro dir-be-dir check mikonam, age amri bashe az email behtar mota'le misham. Bale agah, inja ma koshteye refighe bahalim, ke felan nist! begzarim

بی نام

سلام ببخشيد مزاحمتون مي شم. در مورد مطلب قبلی که در مورد پرچم ايران نوشته بوديد می خواستم يهچيزی بگم. به نظر من از نظر اکثر مردم دنيا ملاک عرق ملی يا پرچم و ميهن سازمان ملل يا حکومت ها نيستند بلکه آن چيزی است که بيشتر اصالت دارد. حکومتها می آيند و می روند. نظر سازمان ملل هم ممکن است عوض شود. آنچه مهم است تاريخ چند هزار ساله پرچم ايران و استفاده از شير خورشيد در اين پرچم است. همچنين پيشنهاد می کنم يک مقايسه ای هم بين کلمه الله وسط پرچم فعلی ايران و آرم سيکهای هندی انجام دهيد. موفق باشيد.

بهشت دل

ا تشکر از اظهار نظر مودبانه‌ی شما (که اين روزها بسيار کمياب است.) بايد عرض کنم که تا آنجا که من می‌دانم پرچم شير و خورشيد با شیری که شمشیر در دست دارد و تاجی که پشت سر آن است قدمت چندهزارساله ندارد و ابداع دوره‌ی مشروطیت و پهلوی است . به روايت اکثر کتب تاريخي، درفش کاويان زمان ساسانيان از پوست شير يا پلنگ ساخته شده بود، بدون آنکه نقش جانوري بر روي آن باشد. اصولا شیر نماد سلطنت است و طبیعی است که وقتی حکومت سلطنتی نباشد نمادهای سلطنتی هم به کنار بروند.

از سياتل

سلام استاد. آقا وقتی می گويند سرو روان اين روان همان روندگی هست يا منظور بی حالی هست؟ يا منظور روان و روح هست؟ در شعر زياد به کار رفته

بهشت دل - جواب

منظور همان روندگی است. زيرا درخت سرو با همه‌ی زيبايی که دارد ساکن است اما دلبر سروقد هم زيباست و هم متحرک! روان در اين کاربرد صفت فاعلی است (بن مضارع + پسوند ان) مثل شتابان

ادامه

در بیت زیر روان به هر دو معنا به کار رفته: ساعتي کز درم آن سرو روان بازآمد راست گويي به تن مرده روان بازآمد

از سياتل

دست شما درد نکند. من يک مطلبی دارم تهيه می کنم. تمام شد می فرستم

افسون

جون شهرلس آنجلس شهربزرگیه وقت نکردن برن درموردمطلب قبلی ات هم متشکرم این وبلاگ من شفرتفریحی است به شهرهای بزرگ امریکا-نیویورک-واشنگتن-سانفرانسیسگو-لاس وگاس شهرقماربازها-لس انجلس-هاوایی وخیلی شهرهای دیگه امریکا وبعدازاون سفرتصویری به شهرهای بزرگ جهان واطلاعات خوبیم توشه ممنون می شوم اگه سری بزنید