روز یازدهم

امروز با داداشی و آقا بیژن رفتیم فرودگاه که چمدان های باقی مانده را تحویل بار بدهیم. صبح، هوا 9 درجه زیر صفر بود. برف سنگینی در بوفالو باریده بود که حاصلش برای ما باد سرد و هوای یخ زده بود. دیشب داداشی شک داشت که آیا می شود هفت چمدان را در ماشین جا داد، تازه آقا بیژن هم قرار بود با ما بیاید. من می دانستم کاری که یک جوری مربوط به مریم گلی باشد حتما انجام می شود. هر دو زودتر آمدیم خانه تا وسایل را سوار کنیم و البته همه چمدان ها جا شدند.

آقا بیژن سی سال پیش آمده کانادا. تنهای تنها زندگی می کند. شصت و چند ساله است، بچه گیلان. قبل از انقلاب در آمریکا دانشجو بوده فوق لیسانس اش را  می گیرد و بر می‌گردد که تدریس کند. تعریف می‌کرد زمان دانشجویی پول نداشته در فروشگاهی شاگردی می‌کرده. استادکارش آدم ایتالیایی مهربان اما زودجوشی بوده که هر وقت از دست بیژن عصبانی می‌شده به ایتالیایی فحش می‌داده. آقا بیژن می گفت من هم به فارسی به او فحش می‌دادم! چند سالی در ایران می‌ماند اما مشکلاتی برایش ایجاد می‌کنند که بر می‌گردد. سالهاست دفتری دارد برای حمل و نقل بین المللی بار.

به خاطر تحریم ها نمی‌توانستیم وسایل زندگی را با کشتی بفرستیم ایران. بیشتر وسایل مان را همین جا رد کردیم. کتاب هایمان ماندند با لباس ها و اسباب بازی های مریم و خرده ریزها. همسر گرامی از راه دور آقا بیژن را پیدا کرد. وقتی به او زنگ زدم، گفت اگر خودش با ما بیاید فرودگاه به نفع ماست چون چند سال آنجا کار کرده و همه او را می‌شناسند. راست می‌گفت. کار ما را سریع انجام داد و چند کیلو هم به ما تخفیف داد. در طول راه هم از هر دری گپ زدیم. آدم محترمی بود اما تنها بود.

برای ناهار رسیدم شرکت. ساعت یک جلسه داشتیم، جلسه ی نقشه راه که محصولات آینده شرکت را بحث می کنیم. مدیر شرکت گفته بود احمد را هم به جلسه دعوت کنم تا راه و چاه را یاد بگیرد. احمد در گروه من کار می‌کند. بعد از جلسه رفتیم بیرون قهوه خوردیم. عکس ابوالهول روی میز بود. یاد کشورش افتاد. این را بگویم که نصف مصریها یا اسم خودشان احمد است یا اسم پدرشان. شاکی بود که چرا من دارم می روم. می گفت حداقل تا فوریه بمان تا پسرت در کانادا به دنیا بیاید و من هم بر کارها مسلط بشوم. برایش از زندگی گفتم، از کوتاهی عمر، از شیرینی های زندگی در غرب و قصه آن آدمی که فیل دنبالش کرده بود، پرید داخل چاهی که چهار مار در آن بود دستش را گرفت به دو شاخه که دو موش سیاه و سپید مشغول جویدن آن بودند. همان وقت دید کندوی عسلی آنحاست و مشغول لیسیدن عسل شد. فیل از بالا، مارها از پایین، موش ها که نماد روز و شب اند مشغول جویدن عمر.

  پسر خوبی است نگران اش هستم.

/ 7 نظر / 9 بازدید
فانوس سوخته

سلام هم وطن راستش اول که ایجا رو خوندم بعد مشتاق شدم چند تا نوشته های قبلی شما هم خواندم چه جالب که من هم عادل سالم را میشناسم و هم شهری هم هستیم . بازهم به اینجا می آیم اقای دکتر روز خوش

ناتمام

امید که به خیر باشد. تصمیم به تغییر، آن هم تغییر به این مسافت جرأت می خواهد. منظورم مسافت بین ایران و کانادا از هر نظر است. امید که همین احساسات لطیف و فکر آرام در اینجا هم ادامه داشته باشد. [گل]

صبا

منظور از روز یازدهم کیه؟

سلام. من کامنتی گذاشتم و سوالی مطرح کردم اما بعد خاطرم اومد که نظر خصوصی بوده. اگر برای جواب دادن لازمه و مایلید عمومی اش کنید. و یا اگر لازمه ایمیل بزنم. منتظر جواب هستم. [لبخند]

Mohammad Reza

یاران موافق همه دست شدند (بیت بدیش را ننوشتم چون ربطی‌ نداره) برای ما حیف شد که رفتید اما هر جا که هستی‌ خدا پشت و پناهت. مرد وارسته ایی را می‌شناسم که بعد از ۲۰ سال کار و تحقیق در بالاترین سطح در آلمان به ایران باز گشت. تابستان امسال فرصت شد چند کلمه با ایشان صحبت کنم. هنوز سر صحبت باز نشده بود که با حالتی شبیه به التماس به من گفت برای آینده به ایران بازگرد. میگفت روزی در آلمان در یک کنسرت ایرانی‌ شرکت کرد (احتمالاً کنسرت استاد شجریان بود ه!) بعد دید همهٔ ایرانی‌‌ها دارند زار زار گریه میکنند! بعد به خودش گفت من نمی‌خواهم چنین احساسی‌ در تمام عمر داشته باشم. میگفت ایران با وجود تمامی‌ در هم برهمی به آدم اجازه میده تجاربی را به دست بیار که در غرب نمی‌شه. تجربه‌هایی‌ که شاید مسخره به نظر برسند اما وقتی‌ به دستشون میاری لذت بخش هستن. میگفت من یک بار زندگی‌ می‌کنم و به خودم گفتم باید این مسیر را امتحان کنم. به هر حل امیدوارم که باز هم ببینیمتون و برامون شعر بخونی کاکو ؛)[نیشخند]

با سلام مجدد. ایمیل زدم.

صدف

به نظر من شمارش معکوس رو شروع کردید.. یازده روز مانده تا بازگشت به وطن.. حداقل 2 سالی است نوشته هایتان را میخوانم و البته بسیار اندک نظر داده ام... من هنوز در خودم جرات رفتن و ترک وطن را نمی بینم.. اما اگر روزی رفتم به گمانم من هم باز خواهم گشت.. موفق باشید.