بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

شهر بی قانون
ساعت ٢:۱٧ ‎ق.ظ روز ٧ اردیبهشت ۱۳٩۳  کلمات کلیدی: شعر خودم

 چمدان های خسته منتظرند

تــا کـــه آواز اِرجـِـعـی بـرسـد

پیچ و تاب سفـــــر تمام شود

روز و شب های واقعی برسد

 

آدم اینجـا اصالتــاً تنهاست

دوستان می‌روند و می‌آیند

به مسافـر نمی‌شود دل بست

شاید "آهن دلی کنم" یک چند

 

زندگــی سخــت می شود وقتـی

حس کنی اندکی از "ایـن" بیشی 

بـه زوال زمـــانه تــــن مسپــار

کــارگـــردان بـــازی خویشـی !

 

هـــر کجـــا می‌روم  غریبـــم مــن

    شهرم آنجاست! شهر بی قانون!

            ساربان سفــر که خواهد بود؟

                         عقــل طـراح یا دل مجنـــون؟

 

                                                         هفت اردیبهشت- تورنتو

پی نوشت: برای آقای راننده

سایه" «شعر را باید در ایران گفت!...در اون آب و خاک و برای اون مردم....در فضائی که اگر گرد و خاک هم بلند میشه، انگار گرد و خاک زمان سعدی و حافظه!»