بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

کُهنهفتن‎ - از مجموعه خواب گردی ها
ساعت ٤:٥٧ ‎ق.ظ روز ٥ آذر ۱۳٩٢  کلمات کلیدی: خواب

اگر در خواندن عنوان این نوشته مشکل دارید مثل یک عابر ناشناس واقعی حوصله کنید و تا آخر این مطلب را با دقت بخوانید!

دیشب بعد از مدت ها یک خواب بلند دیدم. داشتم برای مریم گلی قصه سهراب را می‌گفتم که خودم هم خوابم برد ...

خواب دیدم سوار ماشینی شده‌ایم و داریم در یک مسیر کوهستانی بالا می‌رویم. به من گفتند که اینجا کوهستان شمیرانات است و ما تا بالاترین جایی که می‌شود با ماشین رفت رفته‌ایم. یک دفعه یک قلعه، یا چیزی شبیه یک معبد متروکه دیدیم. ماشین توقف کرد. من صندلی عقب سمت شاگرد نشسته بودم اولین کسی بودم که از ماشین پیاده شد. هیچ کدام از سرنشینان و راننده را نمی‌شناختم. یکی گفت اینجا باید کلیسای مسیحیان باشد و اشاره کرد به چراغی که از میله‌ای آویزان بود و دودی که از چراغ بر می‌خاست. وارد آن بنا شدیم. هیچ کس آنجا نبود. پشت در حیاطی بود که به نظر می‌رسید از کف زمین بالا آمده باشد، چیزی شبیه یک سکوی سنگفرش شده. بعد از حیاط اتاقکی بود که انگار قبری در آن بود. همراهان من به داخل اتاقک رفتند. من که با آنها احساس آشنایی نمی‌کردم همان بیرون، در حیاط ماندم و مشغول نماز شدم‌. در میان سنگفرش حیاط، سنگهای چارگوشی بود که قدری برجسته‌ای بودند.

زن کوچک اندامی از پشت یکی از این سنگ ها ظاهر شد و به من اشاره کرد که قبله به سمت چپ است. من از تماشای ناگهانی زن نترسیدم و با اشاره او 45 درجه چرخیدم. اما حس کردم اینجا که من هستم یک قبرستان است و شاید من دارم روی قبر کسی نماز می‌خوانم. نمازم را به سرعت تمام کردم. در حیاط قدم زدم. انگار در کنار هر سنگ چارگوش زنی مویه می‌کرد یا دعا می‌خواند. در حاشیه اتاقکی که قبری در آن بود چند قبر بزرگتر بود که نوشته هایی روی آن بود. روی یکی از قبرها به خط نستعلیق نوشته بود کهنهفتن. با خودم فکر کردم یعنی چه؟ به ذهنم رسید شاید منظورشان کوه نهفت تن باشد یعنی تن نهفته در کوه.

این مردم  مرده هایشان را در کوه، زیر سنگ ها پنهان می‌کنند. گویی شبح آن مرده را می‌دیدم مردی بود با ریشی بلند ...