بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

خمار صدشبه دارم
ساعت ٧:٤٦ ‎ق.ظ روز ٥ آبان ۱۳٩٢  کلمات کلیدی: حافظ

بعضی غزل های حافظ غزل کامل اند. یعنی هر بیت آن به تنهایی زیباست و تمام ابیات هم در کنار هم منظومه واحدی می سازند به قول شاعران محور عمودی شعر استوار است. مثل این غزل:

اجازه بدهید از یک زاویه تازه به این شعر نگاه کنیم: زاویه صدا. این شعر پر از ساز و صدا و نواست. دو بار در شعر نام مطرب می آید که هر دو بار ساز و صدایش حافظ را از خود بیخود کرده. در بیت چهارم با کلمه "پرده"به زیبایی بازی می کند. در بیت ماقبل آخر هم دوباره به مطرب بر می گردد که سازش کوک است و عجب سازی دارد. حافظ در جای دیگری می گوید:

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

بیت آخر کولاک است. پایانی زیبا برای شعری زیبا. صَدا یعنی پژواک (اکو). صدا پاسخ و عکس العمل نداست. مولانا می فرماید:

این جهان کوه است و فعل ما ندا / سوی ما آید نداها را صدا

حافظ می گوید: دیشب در دل من ندای عشق تو جاری شد. تا هنوز فضای سینه ام لبریز از پژواک آن ندا است. در بیت سوم هم اشاره می کند که ظاهر من خاموش است اما در درونم غوغایی برپاست که با توجه به بیت آخر همان ندای عشق است و آشوب شیدایی، آهنگی که گویی تا آخر عمر در ذهن حافظ جاری است.