بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

گوینده نمی‌داند که چه می‌گوید
ساعت ۱٠:٢٧ ‎ب.ظ روز ٢٢ مهر ۱۳٩٢  کلمات کلیدی: ایتالیا ، عین القضات

 

چرا این قدر سخت گیر شده‌ام در انتشار نوشته‌هایم؟ شاید حس می‌کنم کامل نیستند اما هر چه منتظر می‌مانم این میوه ها نمی‌رسند. مثل شعرهای ناتمامی که در گوشه کاغذها و پشت پاکت ها نوشته بودم و حالا مریم دارد آنها را یکی یکی پاره می‌کند! مثل این یکی که دیشب کف اتاق خواب افتاده بود:

دو نیمه کرد جهان را به اسم آدم و حوا

یکی غریب و بلاکش یکی مقدس و زیبا ...

نمی‌دانم از خاطرات رم چیزی برایت نوشته‌ام یا نه؟ حال جستجو در آرشیو را هم ندارم .حداقل این شعر را که قبلا نوشته‌ام خوب یادم هست:

رم حالتی دارد برایم مثل تبریز 1 ...

یک نکته جالب در مورد رم این بود که مردم حتی توریست ها  در آنجا "زندگی" می‌کردند. مثل فلورانس یا بارسلونا -که جمعیت مدام در حال رفتن از جایی به جای دیگر بود- نبود. بلکه نشستن و تماشا وجه غالب شهر بود. حالا این ممکن است به معماری شهر یا آب و هوای نسبتا گرم آن برگردد اما چیزی که برای من ارزش داشت و الان دنبال آنم همین سکون و استراحت و خوردن یک قاچ هندوانه بود در ظهر گرم تابستان.

در شهر رم آب نماهای بسیاری است و میدان ها. بسیار کم پیش می‌آید که شما در شهر بزرگی در آمریکای شمالی میدان ببینید. میدان در شهرسازی مدرن غرب جایی ندارد. اسراف فضاست!  اما در رم میدان ها و آب نما ها فراوانند. بعضی از آن ها ساخته معماران و هنرمندان بزرگ هستند، بعضی هم به خاطر یک فیلم به شهرت جهانی رسیده‌اند مثل آب نمای Trevi که فدریکو فلینی در فیلم زندگی شیرین (La Dolce Vita) آن را نمایش داد. همیشه هم جمعیت زیادی دور و بر این میدان ها نشسته اند2. یک جایی هم دارد به اسم پلکان اسپانیایی (scalinata di spagna) که اوج این داستان است. مردم خاصه جوان ها ساعت‌ها آن‌جا می نشینند تا وقت غروب. و من چه دوست می‌دارم تماشای جوانان عاشق را.

 دیگر اینکه، یک سالی است ظاهر خانه ما تغییر کرده هیچ کتابی دم دست نیست و من نمی توانم مثل قدیما که یک دفعه دلم تنگ می شد برای کتاب، بروم سراغ کتابخانه و کتابی را به تصادف یا به دلیلی بکشم بیرون و ساعتی غرق خواندن آن بشوم. به همین خاطر میزان مطالعه من بدجوری پایین آمده. کتابخوان های الکترونیکی هم مثل سابق حال نمی دهند اگرچه همین چند کتابی هم که در این یک سال خوانده ام روی کیندل یا گوشی ام بوده، مثل تمهیدات عین القضات که  امروز داشتم می خواندم .به نظرم آدم باید بنشیند با یک رفیق اهل دلی و این کتاب را بلند بلند برای هم بخوانند و شرح کنند:

  • با تو گفتم، اگرچه مخاطب تویی اما مقصود و فایده دیگری و غایبی بر خواهد داشت. از آن بزرگ نشنیده ای که گفت: سی سالست که سخن با خدای تعالى میگویم و خلق می پندارند که با ایشان می گویم. ای عزیز معذور دار. قاضی فضولى همدانی از کجا، و این سخنهای اسرار ازکجا؟ گوینده نمی داند که چه می گوید شنونده چه داند که چه می شنود!

پی نوشت:

1- من تبریز را ندیده ام اصلا نمی دانم به رم شباهتی دارد یا نه. در این شعر منظورم آن تبریزی است که مولانا از آن سخن می گوید. آشیان عشق. دو شهر در ایران این خاصیت نمادین را دارند.

2- با این وصف رم به شیراز شبیه تر است! البته شیراز کودکی های من.