بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

لالایی
ساعت ٩:۱۳ ‎ق.ظ روز ۳٠ خرداد ۱۳٩۱  کلمات کلیدی: شعر خودم ، پدرانه

اینکه آدم پدرش شاعر باشد دست کم یک فایده اش این است که می تواند مدام برایش لالایی های تازه بسراید و خودکفایی در تولید لالایی حاصل شود:

 لالا لالا گل سوسن

چراغ شام تار من

لالا لالا گل شب بو

چشات نازه مثه آهو

لالا لالا گل مینا 

تویی زیباترین زیبا

لالا لالا گل مریم

ندارم تا تو هستی غم 

لالا لالا گل سوری

ندارم طاقت دوری

لالا لالا گل نرگس

نبینم داغ تو هرگز

لالا لالا گل ریحون

تویی لیلا، منم مجنون

لالا  لالا گل نازم

به بالای تو می نازم

لالا لالا گل نعنا

رفیق کوچک بابا

لالا لالا امید من

گل سرخ و سفید من

 

وقتی که لالایی می گویم  ریتمی1 در ذهنم هست که مادرم با آن برای من و خواهرم لالایی می خواند. داستان دختری را می گفت که مادرش می میرد و نامادری اش او  را آزار می دهد تا اینکه یک روز که برای برداشتن آب به سر چشمه می رود دو نفر او را نجات می دهند:

دو تا ترکی ز ترکستون

منو  بردن به هندستون

جزییات داستان یادم نیست اما هرچه بود هیچ وقت برای  ما تکراری نمی شد و با صدای شیرین مادر خواب را به چشم ما می آورد.

 

1-بیشتر لالایی ها از لحاظ وزن در شاخه مفاعیلن مفاعیلن قرار می گیرند.