بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

باسوادترین راننده
ساعت ۱:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱٢ تیر ۱۳۸٦  کلمات کلیدی: سفرنامه ، آمریکا و کانادا ، سیاست

در هاوایی اتفاقی برایم افتاد که به یکی از سوالهای مهمی که در ذهنم بود پاسخ داد. داشتم برای دیدن تپه‌ای که به سر الماس(۱) مشهور است پیاده می‌رفتم به تونلی رسیدم که در دل تپه ساخته بودند. از راننده‌ای که در آن حوالی اتوبوسش را پارک کرده بود ادامه‌ی مسیر را جویا شدم. گفت که باید داخل تونل بروم.
هنوز دور نشده بودم که صدایم زد. پرسید اهل کجایم گفتم ایران. تعجب کرده بود که چطور با صراحت می‌گویم ایران و مثل بیشتر هموطنانم نمی‌گویم پرشیا(۲) . گفتم با همه‌ی مشکلاتی که هنگام ورود به آمریکا به خاطر ایرانی بودن دارم، از اینکه ایرانی هستم و وارث یک فرهنگ غنی خوشحالم.
راننده‌ی اتوبوس گفت در زمانی که در دانشگاه واشینگتن درس می‌خوانده دوستان ایرانی زیادی داشته و با ایران آشناست. بحث شیرین و مفصلی بین ما آغاز شد که الان وقت نوشتن آن را ندارم. در حین بحث به او گفتم که وقتی رسانه‌های کشور شما را می بینم تصور می‌کنم که فقط به دنبال سرگرمی و تبلیغات هستند و آشغال به خورد مخاطبانشان می‌دهند. نتیجه‌اش هم این است که مردم آمریکا جزء ناآگاهترین مردم جهان هستند. پس چرا آمریکا سقوط نمی‌کند و برعکس روز به روز پیشرفته تر می‌شود؟
گفت در کشور ما رسانه های آزادی هستند که هیچ کس کاری به آنها ندارد و تو می‌توانی هر عقید‌ه‌ای را که داری در آنها چاپ کنی. در سراسر کشور ما نخبگانی پراکنده شده‌اند که با حساسیت مشکلات و مسایل روز را در این مجلات و رسانه ها مطلب می‌نویسند و حکومت نمی‌تواند نسبت به آنها بی اعتنا باشد (۳)...

آن مرد که اسمش تیم بود و 48 سال داشت باسوادترین راننده‌ی اتوبوس در هاوایی بود و شاید یکی از همین نخبگان پراکنده که می‌توانی ساعتها با انها حرف بزنی و بیاموزی و خسته نشوی.

پی نوشت:

(۱)- Diamond Head . تپه ای آتشفشانی در انتهای منطقه‌ی وایکیکی در هانولولو.

Diamond Head Honolulu Oahu, Hawaii

(۲)- راننده می‌گفت مردم آمریکا با شنیدن نام Persia یا Persian اول به یاد گربه ی ایرانی می‌افتند Persian Cat! و باید برای آنها توضیح بدهی که پرشیا نام یک کشور قدیمی است.

(۳) قدرت از آنجا که یک امر زمینی است موجب غرور و تمامیت‌خواهی حاکمان می‌شود و کار به جایی می‌رسد که ممکن است یک انتقاد ساده به براندازی تعبیر ‌شود. وجود رسانه‌های آزاد در هر کشوری بیش از هرچیز مزاحم حاکمان آن کشور است چرا که اعمالشان همواره زیر ذره‌بین منتقدان است و نمی‌توانند دست از پا خطا کنند. به همین دلیل است که رسانه‌های آزاد را یکی از ستونهای مردم‌سالاری می‌دانند.