بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

فراق
ساعت ٥:۱٧ ‎ق.ظ روز ۳ بهمن ۱۳۸٥  کلمات کلیدی: شعر خودم ، عاشقانه
چه صبح ملولی! دوباره غمینم
اگر تو نباشی، همیشه همینم

صدای قشنگت که بال و پرم بود
غمین شد و من هم اسیر زمینم

شکوفه برآرم اگر بگذاری
از آن لب خندان پرنده بچینم

من این ور دنیا، تو آن ور دنیا
چگونه بخوابم؟ چرا بنشینم؟

خدای غریبان کرم کن و بگذار
عزیز دلم را دوباره ببینم ...

واترلو - 21 ژانویه 2007