بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

نامه بیست و پنج
ساعت ٧:٢٧ ‎ق.ظ روز ٢۱ امرداد ۱۳۸٥  کلمات کلیدی: نهج البلاغه ، اسلام

یکی از قسمتهای بسیار زیبای نهج البلاغه نامه 25 است که حضرت علی در آن به ماموران گردآوری زکات (مالیات اسلامی) رهنمودهایی را ارایه می دهد. زیبایی کار در آنجاست که می بینیم حقوق انسانها و حیوانات چقدر از نظر حضرت امیر ارزش دارد. زکات مالیاتی است که به برخی دامها یا محصولات کشاورزی تعلق می گیرد و باید پنج یا ده درصد آن به حکومت پرداخته شود. قسمتی از این نامه را با هم می خوانیم:

«حیوانات را دو قسمت کن و به صاحب آنها اختیار بده که یک قسمت را انتخاب کند و در انتخابش به او اعتراض مکن! بعد قسمت‏ باقیمانده را دو نیمه کن و دوباره به او اختیار بده که یکى را انتخاب کند، باز هم به او در این گزینش خرده مگیر، به همین‏گونه تقسیم کن تا آنجا که باقیمانده به اندازه حق خداوند باشد آن را بگیر. (بازهم مواظب باش) اگر از این تقسیم پشیمان بود و خواست از نو تقسیم نمایى‏ قبول کن! ...

بین شتر و نوزادش جدایى نیفکنید و شیر آن را ندوشید که به بچه‏اش زیان وارد شود و هنگام سوار شدن {بر شترانی که به عنوان زکات گرفته ای} عدالت‏ را مراعات کنید و نیز مراعات شتر خسته و یا زخمى که سوارى ‏دادن برایش مشکل‏ است‏ بنمایید، آنها را هنگامی که تشنه اند به کنار آب ببرید و از کناره‏هاى جاده علف‏دار به درون جاده بى‏گیاه منحرف نسازید. ساعاتى به آنها استراحت بدهید و آنگاه که به آب و علفزار مى‏رسند مهلت دهید آب بنوشند و علف ‏بخورند...