بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

مامان گلی!
ساعت ۱٢:۳٠ ‎ب.ظ روز ٥ امرداد ۱۳۸٤  کلمات کلیدی:

ايرج ميرزا چند شعر بسيار زيبا درباره‌ی مادر دارد يکی اين شعر که از همه معروفتر است:

گويند مرا چو زاد مادر...

ديگری اين شعر

داد معشوقه به عاشق پيغام....

سومی را يادم نيست اما به جان شما خيلی شعر قشنگی بود به جای آن٬ اين شعر را با تشکر از مرداب سبز می‌نويسم:

پسر رو قدر مادر دان،    که دائم                    کشد رنج پسر   بیچاره مادر

نگهداری کند   نه ماه و  نه روز              تورا چون جان به بر بیچاره مادر

از این پهلو  به آن پهلو   نغلتد                   شب از بیم خطر   بیچاره مادر

به وقت زادن تو    مرگ خود را                  بگیرد در نظر    بیچاره مادر

اگر یک عطسه آید    از دماغت                   پرد هوشش ز سر بیچاره مادر

برای اینکه شب   راحت بخوابی                   نخوابد تا سحر    بیچاره مادر

چو دندان آوری     رنجور گردی                   کشد رنج دگر     بیچاره مادر

سپس چون پا گرفتی،    تا نیفتی                 خورد غم بیشتر    بیچاره مادر

تو تا یک مختصر    جانی بگیری             کند جان،   مختصر   بیچاره مادر

به مکتب چون روی    تا باز گردی            بود چشمش به در    بیچاره مادر

و گر یک ربع ساعت    دیر آیی                 شود از خود بدر     بیچاره مادر

نبیند   هیچکس   زحمت به دنیا                     ز مادر بیشتر،   بیچاره مادر!

تمام حاصلش از زحمت این است                  که دارد یک پسر   بیچاره مادر

مامان گلی! روزت مبارک! ايشالا صد سال سايه‌ات بالای سرمون باشه!

خوشا سپيده دمی باشد آنکه بينم باز

رسیده بر سر الله اکبر شیراز...