بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

فضیلت‌های فراموش شده
ساعت ٦:۳۱ ‎ب.ظ روز ٢٠ تیر ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: اخلاق

روزگاری نه چندان دور خوبیهای فراوانی در میان جامعه رایج بود که امروز تنها یاد و خاطره‌ای از آنها باقی مانده. به گذشته که نگاه می‌کنیم می‌بینیم انگار پدربزرگها و مادربزرگهایمان سیمایی ملکوتی داشته‌اند و اخلاق و خصایلی که در آن ایام برای آنها عادی و مرسوم بوده امروز برای ما امری قدسی و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد. بسیاری از متفکران مرددند که پیشرفتهای علمی بشر موجب رشد شخصیت و تعقل او شده باشد و مثالهای نقض فراوانی از قبیل جنگهای خونین، تضعیف اخلاق و پدیده‌ی شوم تروریسم را شاهد بر این مدعا می‌آورند. زندگی بشر امروز پر از راحتی اما خالی از آرامش است و این همه به خاطر آن است که اخلاق نیکو رو به فراموشی است.

شاید مناسب ترین چاره و درمان - چنانکه خداوند بلندمرتبه می‌فرماید- یادآوری فضیلت‌های فراموش شده باشد. بیایید یک بار دیگر خاطرات خوب پدربزرگها و مادربزرگهایمان را تا از ذهنمان پاک نشده مرور کنیم. 

دوستی می‌گفت نماز خواندن مادربزرگم شاید ۱۰ دقیقه بیشتر طول نمی‌کشید اما تا یکساعت بعد سر سجاده می‌نشست و دعا می‌کرد. اینطور نبود که چیزی برای خودش بخواهد بلکه شروع می‌کرد تمام آشناها و در و همسایه و هر کسی را که می‌شناخت به اسم نام می‌برد و برای او دعا می‌کرد و اگر می‌دانست که آن فرد مشکلی دارد از خدا می‌خواست که آن مشکل خاص را حل کند.

دعا کردن در حق دیگران موجب فروکش کردن حس خودبینی و غرور می‌شود و دلهای انسانها را با هم مهربان می‌کند و کینه و حسد را که دو آفت اخلاقی بسیار خطرناک هستند از بین می‌برد. از همین امروز سعی کنید نه فقط برای دوستانتان که حتی برای کسانی که از آنها خوشتان نمی‌آید دعا کنید.