بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

ماساساگا: سرزمین سی هزار جزیره
ساعت ٢:٠٥ ‎ق.ظ روز ۱۱ تیر ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: سفرنامه ، زندگی در غرب ، طبیعت

شنبه‌ای که آن خبر همایون را شنیدیم با ۷ نفر از رفقا به اردو رفتیم. مقصد ما پارک جنگلی ماساساگا در ۱۷۰ کیلومتری شمال تورنتو و جنوب شرقی خلیج جورجین بود. دسترسی به این اردوگاه محاصره‌ شده در آب تنها از طریق قایق میسر است لذا ۴۰ کیلومتر قبل، ۳ کانو کرایه کردیم و آنها را روی سقف ماشینها بستیم.

ماساساگا در حاشیه‌ی بزرگراه ۴۰۰ قرار دارد که بزرگراه سرگرمی‌هاست؛ سرزمین عجایب، کوه آبی، ساحل واساگا، پارک آلگان کوین و خلیج جورجن همه در حاشیه‌ی این بزرگراه قرار دارند.

ما یک اردوگاه اختصاصی را برای ۲ شب گرفته بودیم که هیچ کدام از نشانه‌های زندگی مدرن از قبیل آب و برق و تلفن و اینترنت در آن نبود. فرصت خوبی بود که یک زندگی ابتدایی را در آغوش طبیعت بکر و دست نخورده تجربه کنیم.

بارها به رفقا می‌گفتم که اینجا چقدر عمر آهسته می‌گذرد! پارو زدن، شنا کردن، خوابیدن روی ساحلی که آب سنگهایش را مثل حریر نرم کرده بود... همسایگی با حیوانات و پرندگانی که در حقیقت ما میهمانشان بودیم... و مهتاب! آن مهتاب زیبا که مرا به یاد نیمه شبی انداخت که در کوههای درکه با استادم قدم می‌زدم...چه خاطرات قشنگی! 

شاید بپرسید چرا به اینجا سی‌هزار جزیره می‌گویند. ابتدا باید اشاره کنم که در شرق انتاریو بین کینگستون و اتاوا نزدیک مرز جایی به نام هزار جزیره وجود دارد بعید نیست برای روکم‌کنی اسم اینجا را سی‌هزار جزیره گذاشته باشند. به قول آن رفیق آبادانی آدم یا نباید لاف بزند یا باید لاف درست و حسابی بزند. از شوخی گذشته، در جنوب و شرق خلیج جورجن آب در ناهمواریهای سطح زمین گسترده شده و به همین دلیل جزایر متعددی شکل گرفته است. بعضی از این جزیره‌ها در حد سیاره‌ی مسافر کوچولو هستند یعنی جزیره‌ای برای یک نفر! تا یادم نرفته بگویم که خلیج جورجن به افتخار جورج چهارم پادشاه انگلیس در قرن ۱۸ (یا ۱۹) نام گذاری شده و ماساساگا اسم یک گونه مار هم هست!

 

عکسهای بیشتر را در اینجا ببینید.