بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

با کاروان ناز
ساعت ٥:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۱ فروردین ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: شعر خودم ، حسب حال ، زندگی در غرب

بیشتر برفها آب شده‌اند. هوا این هفته بارانی است و دمای هوا از زیر زنجیر صفر آزاد شده است. چمنها که آفتاب به پوستشان خورده کم کمک سبز رنگ می‌شوند. درختان هنوز تهیدست و بی‌برگند اما جوانه‌هایی که یکروز به گل خواهند نشست از دنیای تاریک خاک به سوی روشنی سرک کشیده‌اند. صبحها صدای چهچه پرندگان حتی از پشت پنجره‌ی دو جداره‌ی اتاق به گوش می‌رسد. بهار با کاروان ناز از راه می‌رسد.


شنیده بودم که بهار اینجا دو ماه دیرتر از ایران عزیز آغاز می‌شود٬ اما انگار امسال بهار برای آمدن بی‌تابی می‌کند. دوستانی که چند زمستان را در سرزمین برف (یا به قول میرزا رضای ثامنی Snow-land ) بوده‌اند می‌گویند زمستان امسال بسیار مهربان بوده سنگین آمده و سبک رفته. زمستان طولانی که باشد آدم افسرده می‌شود. مجبوری بیشتر وقتت را در این اتاق بیصدای بی‌دریچه بگذرانی. اینجا مثل شیراز نیست که انبوه درختان همیشه سبز سرو و نارنج حتی زمستان را هم به رنگ بهاری بیارایند. حال و هوای گلگشت و تفرج هم که نیست اگر هم باشد سرمای هوا نا امیدت می‌کند. هوا که گرمتر بشود حداقل فرصتی برای پیاده‌روی و قدم زدن زیر آسمان خدا فراهم می‌شود آن وقت می‌توانی با خودت خلوت کنی و انبوه شعرهای ناتمامی را که از زمستان به یادگار مانده‌اند زمزمه کنی:
پری گشود و هوا را به یاد ما آورد
شکسته بالی ما را به یاد ما آورد...

***
در خواب دیدمت چه فریبا! چه نازنین!
خورشید خنده‌های تو تابید بر زمین...


ماههای آخری که در ایران بودم بیشتر وقتم در سفرهای بی‌پایان اداری و پرسه زدن در راهروهای بی‌معرفت می‌گذشت. آنقدر اذیت شدم که رفتن از آن مرز پرگهر برایم آرزو شده بود اما در کنار این سفرهای فرساینده گاهی فرصتی برای دیدار دوستان یکدل مهیا می‌شد. یکی را در متروی میرداماد می‌دیدی یکی را در شاه‌ عبدالعظیم یکی را در رستوران کوهپایه‌ی دربند یکی را در جنگل تلار  (راستی عادل جان چند شب پیش خوابت را دیدم٬ عجب خواب شیرینی بود به قول مولوی:
خوابی دیدم دوش و فراموشم شد
این می‌دانم که مست برخاسته‌ام
)... خلاصه به سفر عادت کرده بودم. حالا غربت دارد مرا به ترک عادت وا می‌دارد. شاید هم باید سفر دیگری را آغاز کنم٬ سفر به دنیای درون ؟!