بهشت دل

من می نویسم به امید اینکه روزی عابر ناشناسی از این کوچه بگذرد و احساس کند پاسخ سوالش را یافته یا لااقل در این کره ی خاکی یکی هست که مثل او فکر می کند

اسنپ آمریکایی!
ساعت ۸:٠٤ ‎ق.ظ روز ۳ اسفند ۱۳٩٥  کلمات کلیدی: طنز

امروز صبح زود برای پی‌گیری کارها دوباره رفتم به همان شرکت‌های زعفرانی! اول رفتم به آن شرکتی که مدیرعاملش صبحانه می‌دهد اما پروژه نمی‌دهد! با اینکه با تاکسی‌های خطی رفتم، زودتر از مدیر عامل رسیدم. این دفعه علاوه بر نان سنگک خاشخاشی و پنیر، هلیم (حلیم؟) هم دادند که جای تقدیر و تشکر دارد. بعد هم با یکی از دانشجوهایم در جلسه‌ای شرکت کردیم که تا ۱۱:۳۰ طول کشید و امیدوارم نتایج خوبی داشته باشد. ساعت ۱۲ دانشگاه جلسه داشتیم. یک تپسی گرفتم از تجریش تا دانشگاه. راننده بسیار مودب بود و از همان مسیری که گفتم رفت. فقط ۱۲ هزار تومان گرفت و ساعت ۱۲:۰۲ در جلسه بودیم. ساعت ۲:۳۰ از آژانس بغل دانشگاه، ماشین گرفتم که بروم دنبال مریم گلی. ماشین چنان بوی بدی می‌داد که پنجره را پایین کشیدم. دفعه قبل هم که راننده دیگری آمده بود مریم تا سوار شد گفت چه بوی گندی میده!

دلیلی که هنوز از آنها ماشین می‌گیرم این است که روزی یکی از راننده‌ها گفت از صبح تا حالا که ساعت ۶ عصر بود فقط ۳ سرویس رفته که دلم برایش سوخت. چند ماه است که بازار تاکسی‌های اینترنتی مثل اسنپ و تپسی پر رونق شده و مردم کمتر از تاکسی تلفنی استفاده می‌کنند. امروز هم فیلمی دیدم که راننده‌های آژانس جلوی مجلس جمع شده بودند و فریاد می‌زدند: اسنپ آمریکایی تعطیل باید گردد، نرم افزار نفوذی تعطیل باید گردد. این واژه نفوذ هم به ابتذال کشیده شد.

من آدمی هستم که به حمل و نقل عمومی اعتقاد دارم و تا بتوانم از مترو و تاکسی استفاده می‌کنم. اما انکار نمی‌کنم که سوار شدن به مترو برایم ترسناک و آزار دهنده است. یکی از بدترین صحنه‌ها وقتی است که می‌بینم یک نفر با زور و فشار می‌خواهد خودش را جا بدهد. یا وقتی به ایستگاه صادقیه می‌رسم و قطار کرج آماده است و مردم هجوم می‌آورند و تو را له و لورده می‌کنند. گمانم از نظر فرهنگی هنوز در دوره قاجار به سر می‌بریم.

از ایستگاه مترو که بیرون می‌آیم باید سوار خطی‌ها بشوم و تازه فصل دیگری از داستان شروع می‌شود. در ساعت‌های کم مشتری راننده‌های خطی فقط دربست می‌برند و تو باید مدت ها منتظر یک تاکسی بمانی. در ساعت های پر مشتری هم ترجیح می‌دهند مسافرین مسیرهای کوتاهتر را ببرند تا سرویس های بیشتری بروند. یا اینکه باید سوار ون بشوی. ون یک قوطی مکعب مستطیل آهنی است که چهار چرخ زیر آن قرار دارد و به گفته باستان شناسان از نسل ماشین مشتی ممدلی است. ون کمک فنر ندارد، بدنه آن از چند نقطه تو رفته، سقفش کوتاه است، صندلی‌هایش کج و کوله‌اند و ... مشکل دیگر من این است که بعضی راننده‌ها کلکسیون خلاف‌ها را مرتکب می‌شوند. حتی یک بار شاهد بودم که راننده‌ای در بزرگراه دنده عقب گرفت. قربان راننده تاکسی های شیراز خودمان بروم که هیچ عجله‌ای برای رساندن مشتری به مقصد ندارند!

مشکل دیگر اینکه کرایه خط ما ۲۶۰۰ تومان است و این ۱۰۰ تومان معضلی است چرا که آقای راننده حالا می‌خواهد هر طور شده قانون را رعایت کند!

دیگر اینکه راننده‌های خط، تعداد محدودی نوار و آلبوم دارند که دست به دست بین آنها می‌چرخد و شما مجبوری مدام این آهنگ‌های تکراری را بشنوی. قدیم ها که مسیرم از چهارراه پاسداران به لویزان بود، این قدر خاطرات شمال را شنیدم که محاله یادم بره!  همانجا بود که کشف کردم حقا و انصافا هایده نابغه‌ایست در مقایسه با دیگر خواننده‌های تاکسی! روحش شاد! الان هم اینقدر حامد همایون شنیده‌ام که همه ترانه‌هایش را حفظ شده‌ام:

هنوزم همونم یه کم مبتلاتر

هنوزم همونی یه کم بیوفاتر

بار الها! آیا روزی می‌رسد که راننده تاکسی‌ها شجریان و سراج گوش بدهند، یا حداقل امیر بی گزند؟ یا آهنگ بی کلام؟

اما تاکسی‌های اینترنتی کرایه‌شان به ۵۰۰ روند می شود و حدود ۳۰% از تاکسی تلفنی ارزان ترند. راننده ها آموزش دیده‌اند که ماشین شان تمیز باشد و خوشبو. بدون اجازه مسافر نوار روشن نکنند و مزاحم خلوت او نشوند به خصوص این روزها که دارم خشم و هیاهو را می‌خوانم که کتاب دیوانه کننده‌ایست و تمرکز زیادی لازم دارم ...

بهشت دل در تلگرام: https://telegram.me/beheshtedel


 
از ویلیام فاکنر تا حمید سوریان
ساعت ۸:٢٤ ‎ق.ظ روز ٢٩ بهمن ۱۳٩٥  کلمات کلیدی:

ابهامی در زندگی فروغ فرخزاد، مرا می‌کشاند به مصاحبه‌های ابراهیم گلستان و آنجا اسم فاکنر را می‌بینم که او را از همینگوی بهتر می‌داند و تعجب می‌کنم که چرا هیچ وقت اثری از فاکنر نخوانده‌ام. اپ فیدیبو را باز می‌کنم، می‌بینم فقط کتاب خشم و هیاهویش را دارد اما با دو ترجمه مختلف، و نمی‌دانم کدام بهتر است و می‌رسم به نام بهمن شعله ور و زندگی نامه او را پیدا می‌کنم که گویا در ۱۸ سالگی این کتاب را ترجمه کرده و کتاب خشم و هیاهو را با ترجمه او می‌خرم.

این روزها خیلی حرف برای نوشتن دارم. گاهی شاد و پر شورم، گاهی غمگین و خاموش، گاهی دورم، گاهی نورم، گاهی نشاط جوان ۲۰ ساله را در خودم احساس می‌کنم، گاهی زمین زیر پایم آسمان می‌شود ...

دلم می‌خواهد از دیروزم برایت بگویم که طولانی ترین روز کاری‌ام بود، از امروز صبح که شیرین ترین خاطره ام از کوه را رقم زد و از برفی که تا زانو می‌رسید و مرا به یاد شهر کبک می‌انداخت، از همنورد تازه ما که بلوچ بود و حرف هایش پر از تازگی بود برای من، از عصر که علی و مریم را بردیم به تماشای دریاچه و پرنده های مهاجر، از بستنی خوردن علی، از حمید سوریان که شخصیت این روزهای قصه‌های من و مریم است و ...

خیلی چیزهاست که دلم می‌خواهد برایت بگویم اما واژه ها به کمند نوشتن سر خم نمی کنند. ناچار، صبر می کنم تا یک روز بیایی و بنشینی و دل بدهی و من تا شب برایت حرف ها بزنم.

سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم

که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم


 
دو خط
ساعت ٩:٠٩ ‎ق.ظ روز ٢٧ بهمن ۱۳٩٥  کلمات کلیدی:

از رویاهایش می‌گفت. از علاقه‌اش به هنر و اینکه بین آجرهای سرخ به او سخت می‌گذرد. از لا به لای حرف هایش فهمیدم که چیز زیادی از من ناچیز نمی‌داند. آمده که به عنوان یک آدم خوب و بزرگتر با من مشورت کند. دو ساعتی گپ زدیم.

امروز که دوباره آمد، بهشت دل را پیدا کرده بود. از آن جمله بالا خوشش آمده بود و یک چیزهایی درباره من خوانده بود، مثلا آن مصاحبه را دیده بود که کسی از من می پرسد: علم بهتر است یا ثروت؟ و من جواب می‌دهم: معرفت! 

از جنس آدم های قبیله‌ی سر در کتاب، نبود. شاید همین علاقه به هنر، عاطفه را در او زنده نگه داشته بود. بنده‌ی نمره و معدل و مقاله نبود و بر طبل ادعا نمی‌کوبید. صاف بود و شفاف. حس کردم با او راحتم. قرار شد هفته‌ای یک بار کلام مولا را با هم بخوانیم. چقدر دلم برای آدم های اینطوری تنگ شده بود، آدم هایی که رزومه شان دو خط بیشتر نیست!


 
دود پراکنده
ساعت ۱٠:۳٦ ‎ق.ظ روز ٢٤ بهمن ۱۳٩٥  کلمات کلیدی:

و اگر از احوال من پرسیده باشی، ملالی نیست جز دوری شما و آرزویی ندارم جز دیدار شما. 

فرموده بودید که شمع شدی و جمع شدی و ... ما هم رفتیم و دود پراکنده شدیم. حالا در لاک سکوت خودمان فرو می‌رویم تا یا روزگار کوتاه بیاید یا ما!


 
سعید غیر معروف!
ساعت ٥:٥٦ ‎ق.ظ روز ۳٠ دی ۱۳٩٥  کلمات کلیدی:

ترم تمام شده و فرصت دارم به کارهای عقب افتاده برسم. دیروز برای دو پیشنهاد کاری به دو شرکت در مناطق زعفرانی رنگ شمال شهر رفتم. اولی که به صبحانه خوردن با مدیر عامل محترم گذشت. چیزی کاسب نشدیم ولی صبحانه خیلی خوب بود! دومی قرار جالبی بود با مرد بسیار محترمی که هفتاد و چندساله بود، آدمی خودساخته که در آمریکا درس خوانده بود و باورهای مذهبی‌اش او را به ایران برگردانده بود. خیلی اتفاقی با هم آشنا شدیم. می‌خواست پروژه‌ای برای شرکتش انجام بدهم که پایین تر از سطح تخصص و فراتر از وقت آزاد من بود. اکراه داشتم از قبول آن پیشنهاد. گفت: من به ۷۰ کارگر حقوق می‌دهم هر کدام دو سه سر عائله دارند. من می‌توانم در این سن و سال و با این همه مشکلات، دارایی شرکت را بفروشم و پولش را در بانک بگذارم اما می‌بینم که چشم امید ۲۰۰ نفر به من است. وقت خداحافظی، دیوان حافظی به من هدیه داد. در اتاق کارم دیوان حافظ نداشتم. هر وقت آدم اهل دلی می‌آمد غزل ها را از روی گوشی می‌خواندم که کار خیلی زشتی است! در مسیر دانشگاه روی مقاله  یکی از دانشجوهام کار کردم. ساعت ۳ ددلاین ارسال مقاله به کنفرانس سالانه ما بود که امسال در سن دیگو برگزار می‌شود. ساعت ۱۲ با هیات رییسه دانشکده جلسه داشتم قرار است کار قشنگی با هم انجام بدهیم. به لطف خدا مقدمات کار به خوبی انجام شد. به اتاقم برگشتم. یکی از دانشجوهای کارشناسی هم روی مقاله‌ای برای همین کنفرانس کار می‌کرد. ذوق و شوق زیادی داشت برای کار. این پسر، یک پشتکاری دارد که اگر همه ما داشتیم خاک ما گلستان می‌شد. نشستیم، یک ساعت کلمه به کلمه مقاله‌اش را خواندیم که یکی در زد.

در را که باز کردم مرد بزرگواری در آستانه در ظاهر شد با ۱۹۲ سانتی متر قامت! من حیران، که سعید علی القاعده باید در سوئد باشد و اینجا چه می‌کند؟ گفتم خبر می‌دادی دایناسور قربانی می‌کردیم!

سعید ساکت و مودب نشست تا تصحیح مقاله تمام شد. با هم سوار تاکسی شدیم به سمت خانه. پرستار مهربان علی دارد مادربزرگ می‌شود و من و همسرم مجبوریم شیفتی کار کنیم. با سعید که از دوستان دوران دانشگاه شیراز است، صمیمتی دارم که قابل وصف نیست. پارسال یک سر آمد خانه ما. مریم گلی آن موقع ذهنش درگیر والیبالیست ها بود. از او پرسید شما کی هستی؟ گفت سعید. مریم گفت: سعید معروف؟ گفت: نه من سعید غیر معروف هستم!

سعید برای انجام پروژه‌ای که برای کشور بسیار مهم است به ایران آمده. امیدوارم خدا کمکش کند و سنگ در راهش نیندازند. سعید همیشه دلش می‌خواست کاری برای کشور بکند. شرایط زندگی‌اش به گونه ایست که فعلا نمی تواند برگردد اما دلش اینجاست. به سعید گفتم شرایط آدم ها با هم فرق می‌کند اما اینجا زندگی واقعی تر است. می‌دانی من از صبح تا حالا که تازه ساعت ۳ است چند کار کرده‌ام؟ بعد شعر چمدان را برایش خواندم:

چمدان های خسته منتظرند

تا که آواز ارجعی برسد

پیچ و تاب سفر تمام شود

روز و شب های واقعی برسد...

 

اوقات خوشی با هم داشتیم.


 
مرگ چنین خواجه نه کاریست خُرد.
ساعت ٦:٥۳ ‎ق.ظ روز ٢۱ دی ۱۳٩٥  کلمات کلیدی: سیاست

سال ۷۵ بود. آخرین سال ریاست جمهوری آقای هاشمی و آخرین سال دبیرستان من. از آقای رییس جمهور زیاد خوشم نمی‌آمد. حلقه‌ای از آدم های متملق دور او بود که چهره‌ای مبالغه آمیز از او ترسیم می‌کردند. آدم هایی که بعدها هیچ کدام شان عاقبت خوبی پیدا نکردند. 

سال ۷۶ شد و مردم ما به سیدی نجیب رای دادند. شاید اولین بار در تاریخ ما بود که مردم دیدند با رای شان می‌توانند سرنوشت را عوض کنند و ناطق نوری را که نماد حاکمیت بود از کرسی ای که ۵ سال برای آن برنامه ریزی کرده بود، پس زدند. صدا و سیما که علی لاریجانی -هم ولایتی آقای ناطق-رییس آن بود، ۵ سال برای ناطق سنگ تمام گذاشت. حتی برنامه ورزش و مردم بهرام شفیع را هم که نگاه می‌کردی حاج آقا را نشان می‌داد که سوار قاطر شده بود و مثلا کوهنوردی می‌کرد. جامعه مدرسین ناطق را به عنوان نامزد اصلح انتخاب کرده بود. مقام رهبری هم گفتند: مردم نظر علما را قابل احتجاج نزد خدا می‌دانند. چهارشنبه قبل از انتخابات مهدوی کنی گفت از قرینه ها حدس می‌زنیم که نظر رهبری به ناطق است و ...

صبح انتخابات رهبر انقلاب گفتند هر کدام از این ۴ نفر که انتخاب شود من با او همان رفتاری را خواهم داشت که با آقای هاشمی داشتم اگر چه هیچ کس برای من آقای هاشمی نمی‌شود. این جمله تندروهای چپ را بدجور عصبانی کرد و در انتخابات مجلس ششم تهران از هاشمی انتقام گرفتند. اکبر گنجی، ابراهیم نبوی و سعید حجاریان و ... تا توانستند علیه او مطلب نوشتند. رییس جمهور سابق شد: عالیجناب سرخ پوش. تا اینکه در انتخابات تهران نفر سی‌ام شد. برایش جوک ها ساختند و به او گفتند آقاسی. حداد عادل شکایت کرد. شورای نگهبان ۷۰۰ هزار رای مردم تهران را باطل کرد. رفسنجانی بیستم شد و حداد بیست و هشتم. هاشمی در افتتاحیه مجلس انصراف داد اما حداد ماند تا اینکه در مجلس هفتم رییس مجلس شد.

سال ۸۴ بود. کاروانی که بدرقه‌اش لطف خدا بود به جلالت رفت اما جایگزینی نداشت. چپ ها که همدیگر را قبول نداشتند با ۳ نامزد در عرصه انتخابات حاضر شدند. هاشمی گفت احساس خطر می‌کند و آمد. همه نامزدهای دیگر خوشحال بودند که با او به دور دوم می‌روند و او را شکست می دهند. سردار خلبان دکتر، فرماندهی نیروی انتظامی را رها کرد و چشم ها به سمت او چرخید اما آنقدر در تبلیغات اشتباه کرد که از چشم ها افتاد. مردم اصفهان در مرحله اول رای عجیبی دادند و مردی با هاشمی به مرحله دوم رفت که کسی فکرش را نمی‌کرد، شهردار ساده پوش خوش کلام تهران. این بار راستی ها دشمن هاشمی شدند و تا توانستند او را تخریب کردند، همان هایی که در انتخابات مجلس چهارم با شعار حمایت از هاشمی حمایت از رهبری است چپ های خط امامی را از مجلس بیرون کردند. صندلی ها عوض شد، شهردار، رییس حمهور شد و سردار خلبان دکتر شهردار. هاشمی اما روی صندلی ریاست مجمع ماند تا آیت اله مشکینی درگذشت و او ریاست مجلس خبرگان را هم به دست آورد.

عملکرد رییس جمهور کم تجربه همه مخالفان او را با هم متحد کرد. ناطق نوری، خاتمی و هاشمی که زمانی رقیب سیاسی هم بودند در جبهه واحدی قرار گرفتند. قرار بود خاتمی برای سال ۸۸ به میدان بیاید اما سید یزدی نیامد و میر آذربایجانی را فرستاد. در آن شب شوم و آن مناظره سیاه، احمدی نژاد به موسوی گفت شما را آقای هاشمی به این بازی فرستاده و پسران آقای ناطق در ستاد شما چه می کنند؟

صدا و سیما به هاشمی و ناطق وقتی نداد که از خودشان دفاع کنند اما به احمدی نژاد ۲۲ دقیقه وقت اضافه داد که در آخرین شب تبلیغات روی آنتن بیاید. شد آنچه شد. هاشمی آخرین نماز جمعه‌ را خواند و چهار سال تاریک رقم خورد که ۱۱ روز خانه نشینی، ۶ قطع نامه سنگین و آن یکشنبه سیاه مجلس، مشتی از خروار آن بودند. 

سال ۹۲ بود، آن مرد دیگر داشت می‌رفت. چپ ها را به چوب فتنه زده بودند. کسی نمانده بود که به میدان بیاید. سردار خلبان دکتر دوباره خودش را آماده کرده بود. اما در آخرین لحظات ثبت نام، بنز آبی رنگ مدل پایینی جلوی وزارت کشور توقف کرد. ایران غرق امید شد که هاشمی آمد! هاشمی در آستانه ۸۰ سالگی بار دیگر خود را در آزمون رای مردم قرار داده بود اما فقیهان ۹۰ ساله این بار را از دوش او برداشتند و در خطبه نماز جمعه گفتند: رئیس جمهور باید ساده زیست باشد؛ نمی‌شود فردی با بنز بیاید و برود.

اما آن سه مرد که گذشت زمان آن ها را متحد کرده بود از شیخ دیپلمات حمایت کردند. استاد عارف ما به احترام مرادش کناره گرفت و شیخ حقوقدان بر سرهنگان پیروز شد. هاشمی از ته دل خندید و گفت حالا می‌توانم راحت بمیرم.

اسفند ۹۴ بود، انتخابات مجلس و خبرگان. هاشمی گفت برای آخرین بار خود را در معرض رای شما مردم قرار داده‌ام. جامعه مدرسین نام او را که از موسسین جامعه بود در لیست خود قرار نداد. سید یزدی حرفش را تکرار کرد. هاشمی و استاد عارف ما نفر اول تهران شدند و رییس جامعه مدرسین  و حداد عادل از دو مجلس باز ماندند.

... تا دیشب که در اتاق کارم بودم. ساعت ۸ شب بود. همسرم تلفن زد که هاشمی مرده. گفتم به شایعات تلگرامی توجه نکند، صبح هم گفته بودند علی معلم شاعر مرده.  سایت های خبری را مرتب بررسی می‌کردم. خبر رنگ حقیقت گرفت. از آن لحظه غمی در دلم خانه کرده.

لحظه درگذشت امام خوب یادم هست. امام محبوبیت بی نظیری داشت. خانه ما غمخانه شده بود و بسیاری از خانه های شهر نیز. مردم بی سر و سامان شده بودند. نمی دانستند کجا بروند. ما رفتیم به گلزار شهدا. غم امروز من از جنس غم همان روز است.

مردی که ۶۰ سال در صحنه سیاست حضور دایم داشت به یقین از رجال بزرگ تاریخ این خاک است، حتما موافقان و مخالفانی دارد. اما او هم در طول این ۶۰ سال به پختگی رسید. هاشمی ۹۵ با هاشمی ۷۵ تفاوت کرده بود. حرف هایی که این سالهای آخر می زد، ارزش چند بار خواندن و شنیدن را دارد.

مرگ چنین خواجه نه کاری است خرد.

غفرالله لنا و له


 
می دو ساله و محبوب چارده ساله
ساعت ٧:٠٥ ‎ق.ظ روز ۱۱ دی ۱۳٩٥  کلمات کلیدی: شعر خودم ، ایران

دو سال از بازگشت من به این خاک پاک می‌گذرد و به زودی بهشت دل چهارده ساله می‌شود. این دو سال را بیشتر در سکوت سپری کرده‌ام، درگیر دوران گذار بوده‌ام و آن فهرست هزار کار نکرده را یکی یکی کامل می‌کردم. به گمانم دوران گذار دیگر به انتها رسیده، اگر چه در ابتدا ۳ سال زمان برای آن در نظر گرفته بودم

راستی یک کافه خوب پیدا کرده‌ام که قهوه هایش طعم قهوه می‌دهد. کسی اینجا سیگار نمی‌کشد، شلوغ نیست، و موسیقی ملایمی پخش می‌کند. مرا به یاد استارباکسی که سر خیابان ما بود می‌اندازد. باید یک روز تو را بیاورم اینجا. کودکانه، دلم برای برف تنگ شده و برای سرما، و یخ زدن نوک دماغم و قندیل بستن پنجره ها.

گاهی از تو چه پنهان، می‌روم کوه. مرا جدا می‌کند از تکرار و از شهر و دنیای کوچک دور و برم. گاهی چشم هایم سیاهی می‌رود، نمی‌دانم تا آن اتفاق چقدر مانده. فراموشش می‌کنم...

راستی، سه شعر تازه گفته‌ام! کاش اینجا بودی و برایت می‌خواندم:

هوای بال زدن دارم
به سمت دورترین قله
                          مه گرفته ترین کوه
به سمت بازترین دشتِ خالی از پرواز
         میان خلوتی انبوه
نفس نمانده در این ازدحام دودآلود ...

 و زندگی خوب است و حال همه ما خوب است و دانشگاه را دوست دارم و کارم را و بچه ها را. خوشحالم از بازگشت. کم کم دارم زبان این نسل را یاد می‌گیرم. در هر کلاس چند نفری پیدا می‌شوند که چشمهاشان برق می‌زند. آهسته آهسته درگیر یکی دو پروژه شده‌ام، چند دانشجوی خوب دارم و تکه نانی و خدایی که در این نزدیکی است. خیالت راحت باشد، نه هوا آنقدر آلوده است و نه آب، جیره بندی شده، فقط آدم ها از هم دورتر شده‌اند.

از بهشت دل می‌گفتم و از هزار نوشته و هزاران نانوشته ی این چارده سال. می گویند عصر وبلاگ سپری شده، سال هاست که عصر آدم هایی مثل من هم سپری شده. ما فراموشان برای فراموشان می نویسم. غریبان را غریبان می شناسند. این صفحات آینه عمر منند و دیروزم را، آرزوهایم را، رویاهایم را، به یادم می آورند. مرده کسی است که رویایی ندارد. من قدرتی جز قلم ندارم و رفیقی جز شعر. رویاهایم را می‌نویسم و می‌سرایم شاید سال ها بعد به دست کسی برسد، کسی که کاری از دستش بر می‌آید.

امشب به رسم دی ماه هر سال نشستم و یک دل سیر وبلاگ را خواندم. تقریبا همه نوشته های سال ۹۳ و دی ماه های سال های اخیر را خواندم. چقدر دی ماه ۹۰ خوب بود! با بهشت دل فال می گیرم اردبیهشت ۹۱ می آید، یک ماه قبل از تولد مریم گلی، و نوشته‌ای برای گرانادا و خاطره شبی که زیباترین شب زندگی من و همسرم بوده در ذهنم زنده می‌شود.

پیوند من و همسرم این دی ماه ده ساله می‌شود. تحمل آدمی مثل من آسان نیست. از تو ممنونم برای صبر و مهربانی‌ات و همه لحظه‌های خوبی که این سال ها برایم آفریدی. 


 
بابا است!
ساعت ۸:٢٤ ‎ق.ظ روز ٩ دی ۱۳٩٥  کلمات کلیدی: پدرانه ، کتاب ، فیلم

دیروز سه شنبه آخرین روز کلاس ها بود. اولین و آخرین جلسه، مهم ترین جلسات کلاس هستند. به قول آندره ژید (عمو آندره عزیز) مردم تو را به آخرین کاری که کردی می شناسند، پس همیشه سعی کن آخرین کارت یک کار خوب باشد.

صبح دیروز، خیلی زود از خانه بیرون رفتم علی هنوز خواب بود. عصر هم مراسم جشن بازنشستگی یکی از استادان بود و بعد هم، باران و ترافیک و ... خلاصه نه و نیم شب بود که رسیدم خانه. علی و مریم گلی هر دو خواب بودند. 

صبح امروز، علی که از خواب بیدار شد، صدای مرا شنید. آمد جلوی اتاق و گفت: بابا است! کلمه "است" را خیلی زیبا بیان می کند و ما به هر بهانه سعی می کنیم این کلمه را از زیر زبانش بکشیم. به حرف زدن با تلفن خیلی علاقه دارد. گاهی شماره مادر را می گیرم و گوشی را می‌دهم دست علی تا کلمات نصفه و نیمه‌اش را ادا کند. هرشب که می‌خواهد بخوابد، باید یک چیزی را با خودش ببرد داخل تخت: کباب پز، ماهی تابه، آبپاش و ... خیلی دوست دارد که با هم برویم بیرون و قدم بزنیم. یک دفعه بزرگ می شود این جور وقت ها. خیلی هم دوست دارد که کمک کند. حواسش به جزییات هست. وقتی از خرید بر می گردیم کمک می‌کند کیسه ها را داخل خانه بیاورد. یک بار مایع جرم گیر چند لیتری را برد گذاشت سر جایش. فعلا علاقه اصلی علی آقا از آشپزی متمایل شده به ظرفشویی. هر چیزی که به عنوان چهارپایه قابل استفاده باشد را می گذارد زیر پایش. شیر آب را باز می کند و مشغول شستن ظرف ها می شود.

همکار محترم ما که دیروز بازنشسته شدند ۴۲ سال به دانشکده خدمت کرده بودند، بیشتر از عمر من و امثال من، رکوردی که بعید می‌دانم کسی به آن برسد.

کتاب سمفونی مردگان را مدتی قبل تمام کردم. نفرتی در سطور داستان بود که نتوانستم با آن کنار بیایم. نویسنده فصل پایانی کتاب، قسمت مرگ اورهان، را آنقدر کش داده بود که به تکرار افتاده بود. سنّت اینقدر ها هم بد نیست که در کتاب به آن تاخته بود..

فیلم ابد و یک روز را چند روز پیش با همسرم دیدیم. البته لپ تاپ روبه روی ایشان بود و من از زاویه بسته فیلم را می دیدم. آنقدر که من دیدم (یعنی فیلم را که در کسینوس ۸۰ درجه ضرب کنید) بسیار فیلم خوبی بود. اولین فیلمی بود که با بازی خانم ایزدیار و نوید محمد زاده می دیدم، دو ستاره ای که امیدوارم پر فروغ باقی بمانند. بازی پیمان معادی هم که مثل همه فیلم های دیگری که از او دیده ام عالی بود. برای خودش، کلاسی در بازیگری دارد مثل مرحوم شکیبایی و داوود رشیدی. به کارگردان ۲۶ ساله فیلم هم باید دست مریزاد گفت. 


 
← صفحه بعد